Hissetmek!

İlginçtir, kendimi bazen yaşlı, çirkin; bazen de genç ve yakışıklı hissediyorum. Nedendir bilmiyorum.
Şimdi ikinci moddayım. Ve inanılmaz mutluyum.
Dün akşam Aliya sempozyumunun gala yemeği vardı. Tüm eski dostlar toplandık... Vakit, Yenişafak, Zaman, Bugün, Habertürk, Kanal 7, Milli Gazete, Yeniasya, Türkiye, Hilal Tv, STV, Gerçekhayat'tan arkadaşlar vardı. Hepsi de eski dostlarım, tanışıklığımız 10 yıl öncesine dayanır. Hepsiyle de hemen hemen aynı jenerasyondanız. Tabi arada abilerimiz de vardı ama, onlar o zaman da bizle beraberlerdi, ruhları gençti yani...
Tabii 30 yaşı aşınca insan fiziksel değişime uğruyor. Arkadaşlarımın çoğu göbekliydi. Ben ise filinta gibi, uzun boylu falan:)
Beni görünce, "Maşallah!" ve, "Ya sen bu kadar uzun muydun?" gibi birçok şey söylediler...
Kendileri göbekten itibaren yatay büyüme kaydettikleri için çekmiş'ler, yaniii... Ben ise formumu koruduğum için onlara uzun geldim elbette...
İnsanoğlu işte bu!
Vallahi mutlu oldum. Herkes bana yakışıklı ve karizma falan deyince az daha sevinç çığlığı atacaktım.
Kimse tutmasın beni!!!
Mutluyum! Çünkü gencim, formumu koruyorum!
Allah'ım seni seviyorum!
Tabii eskilerden çok konuştuk. Eski radikal dönemlerimizden kalma bir sürü anı var anlatılacak... Sonra kartel serüveni falan!
Kimisi çocuklarından bahsetti. Biz yaşlanınca başkaları büyüyor tabii ki...
10 yıl öncesini düşündüm orada, o dönem konuştuklarımızı, hayallerimizi, hedeflerimizi...
O camidan çıkan 15/20 kişiydik, arttık, azalmadık çok şükür!
Dün çok güzeldi. Onların yüzde 95'i aynı camiada olduğu için hala birtakım vesilelerle hep görüşüyorlar, ben ise işte böyle ayda yılda bir gelen rastlaşmayla ancak görüşebiliyorum.
Oraya gideyim diye işyerine özel araba göndermişlerdi, organizyonda parmağı olan iki kadim arkadaşım.
Aynı dönem arkadaşlarıyız. Dün onlara bakınca şakaklarına kar yağdığını gördüm ikisinin de...
Vay be dünya!
Hüzün, sevinç ve mutluluk aynı kasenin içindeydi dün, parmak uçlarımızı batırıp yüzümüzü ıslattık onunla...
Güzeldi, keyifliydi!
Öyle işte!