Taşınmak

İçimdeki bir odadan bir başka odaya taşınıyorum. Tutuyorum ellerimden usulca, yanıma da anılarımdan birkaç demet alıp gidiyorum.
Ve içimdeki pencerelerden birinin yanına kurulup izliyorum. Kalbimde ne çok mezar var böyle... Ne ölü gömmüşüm, ne çok!
Kimisinin mezar taşı bile yok... Muhtemelen bir dosttur bu, kırmıştır kalbimi ve ölmüştür.
Kimisi bir anıt mezar gibi dikilmiş içimde... Ne yana baksam görünüyor.
Kim bu?
Şu görünen koca mezar kime ait acaba? Eğilip bakıyorum, taşında isim yok... Demek ki gömmeden silmişim onu.
Kalbimdeki kabristan bir vefasızlar ülkesi!
Kalkıp gidiyorum.
Bir odadan başka bir odaya...