Anlatayım haydi

O ara geldi.
Hiç unutmam. Yıl 1999'du.
Hatta 2000 de olabilir ama tam olarak hatırlamıyorum.
Okulun bahçesinde oturmuştuk bir kaç arkadaş, konuşuyorduk. Bir baktım nişyA bize bakarak geçti.
Anladım ki bizim o gruptan birine söyleyeceği bir şey var.
İlgili arkadaş mesajı aldı ve kalkıp nişyA'nın arkasından gitti. nişyA o arkadaşa, "O nişanlandı. Lütfen artık onu unut" demiş arkadaşımıza...
Arkadaş yanımıza geldi, yüzünde asla çözemediğimiz bir duygunun izi vardı. Kızgın mıydı, üzgün müydü, sevinçli miydi belli değildi.
Anlamadığımız şey şuydu: Arkadaşımız, o nişanlandı denilen kızdan ayrılalı birkaç ay olmuştu. Çok değil, üç dört ay sadece... O kız hangi arada kendine birini bulmuş da, nişanlanmış hemen.
Arkadaşımızı üzmemek için bu konunun üzerine hiç düşmedik. Lafı hiç açılmadı.
Neyse...
İşte bu, bizim grubun nişyA ile olan bütün bağlantılarını kopardı. Daha doğrusu nişyA zaten, farklı, ilginç bir grup taassubu nedeniyle bizimle asla görüşmüyordu.
Hele ben zaten ayda yılda bir okula geldiğim için bu arkadaşın beni tanığından bile emin değildim. Herhalde de tanımıyordu.
Öyle işte...
Peki bunu neden yazdım?
Çünkü nişyA'nın alıp uyardığı o arkadaş benim çok yakın arkadaşımdı. Çok çok sonradan nişyA'ya bu yaptıklarından dolayı saygı duymuştum. Muhtemelen arkadaşımızın üzüntüsünü görmüş buna daha fazla yüreği dayanmamıştı.
Arkadaşımıza, "Sen kendini onun için üzme... Hiç değmez. Unut" manasında yapmıştı o uyarısını...
Çünkü iki arada, bir derede nişanlandığı söylenen o kız nişyA'nın yakın arkadaşıydı. Ve belli ki işin diğer cephesinde olan bitenler nişyA'nın da içine sinmemişti.
Arkadaşımız o gün her şeyi bitirdi.
Ve hayatında yep yeni bir sayfa açtı.
Elbette arkadaşımız her şeyi bizim verdiğimiz destekle başardı. Yurtdışına gitti, geldi. Ve memur oldu.
Yolu da, bahtı da açık olsun!