Bir ara...

Bir ara bildiğiniz bilimum mizahçı tayfasıyla teşriki mesaimiz oldu. Sık sık birtakım vesilelerle L. ve P. adlı dergilere gider, gelirdim. teM/tsÜ gibi bir sürü isimle hayli güzel, verimli alışverişlerimiz oldu.
L. ile P. henüz ayrılmamıştı. Yani teM/tsÜ henüz ayrılıp P.'yi kurmamıştı. L.'ye gittim... Fakat ben içeri girer girmez birden kalbim küt küt attı. Ben soğuk, sert ve kasıntı bir tipimdir, yerine göre... Ama bu sadece tanımadığım ortamlar için geçerlidir. Dost ortamlarında nasıl da her tür mevzunun başrolü olduğumu herkes bilir.
Neyse...
O kadar fırlamanın içine dalınca doğrusu ürktüm. Ya şaka yaparlarsa, ya beni güldürürlerse... Nedense işin bu "ya beni güldürürlerse" kısmını sanki, "Ya bana gülerlerse..." diye algılıyorum.
Kalbim küt küt...
Eğer espiri tazyikine tutulursam kesin dalarım diyorum.
Tam da beklediğim gibi oldu. İçeri girmemle birlikte kahkahaların havada uçuşması bir oldu. Duvara çarpıp kör kurşun gibi zıplayan kahkahalar gelip beni bulmasın diye sürekli pozisyon değiştiriyorum ama, ı-ııh! Hançeremden öyle öyle bir kahkaha kopuyor ki, ben bile inanamıyorum.
Sonunda attığım o kahkahayla o fırlamaların hepsini susturdum. Nasılım ama?
Ortalım buz kesildi.
Bende de mahçup bir eda... teM/tsÜ abiye dönüp baktım, böyle omuzlarını hafif sallıyor gibi geldi bana... Sanki, "Yapabileceğim bir şey yok. Kusura bakma" der gibiydi.
İyi de bu hiç adil değil ki...
Ne yapalım, pilavdan dönenin kaşığı kırılsın. Sonunda ölüm yok mu ulan... Korkanın da ta...
Gardımı aldım, şöyle etrafı bir süzdüm. Herkesin gözlerine tek tek baktım. Ve... "Ne oldu ya, nutkunuz mu kesildi!" dememle birlikte yine aynı kahkaha tufanı... Sonunda ben de güldürmüş olmuştum işte... Onlar mizah yapmışlardı gülmem için, bense hiçbir şey... Aramızdaki fark buydu galiba...
İnsanlar ikiye ayrılır. Bir mizaha gülenler, iki gülmek için mizaha gereksinim duymayanlar.
Onu anladım işte orada...
Eee?
Ne eesi, bu kadar işte... Hepsi bu!