Hayat böyle güzel

Çoğu kişi benim biraz deli olduğumu iddia eder.
Nedeni de kafama göre yaşamamdır. Canım istediğinde açarım "Şehit Tahtında..." ilahisini dinlerim, canım isteğimde Pink Floyd'a geçer, oradan da başka müzik türlerine geçerim.
Çekinmem.
Başkası ne der, nasıl düşünür umurumda bile değildir. Hiçbir zaman da olmadı.
Geçtiğimiz günlerde eski radikal islami camiadan bir dava arkadaşım geldi. O gelmeden bir iş üzerinde çalışıyordum.
Konsantre olmak için de Ömer Karaoğlu'nun bu ilahisini açmış, dinliyordum. Hiç farkında değilim. Bir baktım arkadaşım dikkat kesildi ve yüzü mosmor oldu.
Ne oldu diye sordum.
-Duyuyor musun? Bu ses nerden geliyor, radyo falan mı açık...
-Hayır. Ben açmıştım. Ömer Karaoğlu...
-İnanılmaz. Yani burada bunu mu dinliyorsun?
-Evet... Ne olmuş yani... Adamlar akşama kadar Tarkan falan dinliyor. Bu daha mı kötü?
-...
Sonra işim bitince dışarı kahve içmeye gittik. Arkadaşım inanamadı. İki de bir, "Ya vallahi sen deli bir adamsın ya... Bu kadar kemalistin içinde biri akşama kadar ilahi dinliyor deselerdi, inanmazdım. Söylesem kimse inanmaz bana... Ne biçim adamsın ya! Deli misin kardeşim" diyordu.
İnanılmaz ya... Neden deli olacak mışım ki?
Ben böyleyim!
Böyle mutluyum işte...
Sabahtan beri bu ilahiyi dinliyorum. Kimse dönüp de bakmıyor bile... Çünkü artık alıştılar bana!