sigara

Askerlik anılarımı okuyan bir arkadaşım, "Sen sigara içiyor muydun? Bildiğim kadarıyla evlendiğin gün terketmiştin" dedi.
Ona izah ettim.
Askere gittiğim gün sigaraya başladım. Vallahi teskere aldığım gün, İstanbul otobüsüne binmeden son nefesimi çektim. Dumanın yarısını basamakta yarısını da dışarı bıraktım.
Ve sigaraya veda ettim.
Askerlik sigarasız bitirilebilir miydi? Orada arkadaşım olmuştu.
Sigarayı orada bırakıp geldim.
Bir daha da içmedim.
Arada bir kaçamaklarım oldu ama... O kadarı da olsun!
Fena tiryakiydim. Tam 11 yıl hiç ara vermeksizin, bir gün bile terketmeyi denemeden içtim.
Evlendiğim gün Açun için bıraktım. Bir daha da ağzıma da almadım.
Kolay mı oldu?
Değil elbette... Neticede tiryakilik vardı. Ama ben karar verdim mi, bilsem ölürüm vazgeçmem.
Her şeyde de öyleyimdir.
Çok sevdiğim bir şeyi bırakma kararı vereyim. Artık dönmem mümkün değil... Hiçbir şey beni geri döndüremez artık.
İşin zorlukları varsa da, dibine kadar çekeriz zorluklarını ama asla kararımızdan vazgeçmeyiz.
Huyum kurusun, öyle biriyim işte...
Anladın mı Ahmetçiğim! Sigara meselesi bundan ibarettir!