Bir garip!

Bekar hayatı yaşıyorum ya... O kadar ilginç bir ruh haline soktum ki kendimi, demin düşünürken farkettim.
Hani anneniz size küçük kardeşinizi emanet bırakır ve gider ya, sonra siz abartılı bir itinayla kardeşinizin üzerine titrer, onun için bir şeyler yapmaya çalışırsınız. Oysa anneniz varken ha kardeşiniz var ha yok, farkında bile değilsiniz.
Ben de kendimi öyle hissediyorum işte...
Vallahi aynen öyle.
Böyle kendime bir özeniyorum. Demin yemeğe giderken sanki ellerimden tutmuş, kendimi götürüyor gibi hissettim.
Evde kalkıyorum, "Ama senin kahvaltı yapman gerekiyor" diyor, kahvaltı hazırlıyorum. Sanki kendime değil de, bana gibi...
Oysa Açun varken kahvaltı hazırlansa da, hazırlanmasa da çok takmam. Geçiştirir, giderim.
Kendime mesela tatlı ısmarladım demin.
Dün akşam uyumadan önce kalkıp kendime su getirip, içtim. Hiç yaptığım bir şey değildir.
Evde oturuyordum dün, kalk arkadaşlarına git, açılırsın dedim. Ve akşam vakti Abdurrahman'la öyle görüştük.
Sabah kalkığımda beyaz giyin, moralin açılır dedim, gardroptan en cici gömleklerimi çıkarıp gömlek seçtim kendime...
Parfüm sana iyi hissettirir deyip, parfüm sıktım.
Demin hüzünlü bir müzik dinlerken, yine ben kendi kendime, "Ama seni üzecek şeyler dinleme" dedim ve o müziği kapattım.
İçimdeki bir ses de, sakın bu akşam da yalnız kalma... Şu saatte yemeklerini yedikten sonra arkadaşlarınla görüş, diyor.
Böyle vallahi...
Ve içimdeki o ses, "Yarına kadar böyle devam et. Yarın nasılsa Açun geliyor" diyor.
O gelince kendimi ona bırakacağım yeniden...
İyi miyim acaba?