Teknoloji

Deminden beri google earth'den bizim oralara bakıyorum. İnanılmaz bir şey... Köyümü, çocukluğum geçtiği yerleri, muratta yüzdüğümüz yerleri vs. her yeri o kadar net gördüm ki...
İnanılmaz!
Her yer artık bir tık ötenizde...
Annemler köye gitti. Şimdi oradalar... Onları düşündüm. Acaba ne yapıyor şimdi, şurada mı, yoksa burada mı diye tahminler yürüttüm.
İnsan gerçekten bi tuhaf oluyor.
Şimdi bakarken bir yer takıldı gözüme... Sigaraya daha yeni başlamıştım. Ortaokulu bitirir bitirmez o yaz hiç vakit geçirmeden koyulmuştum işe... Yengemin kardeşi bize gelmişti. Onunla yaşıt olmamıza rağmen o hangi arada başladıysa artık bayağı bir tiryaki olmuştu.
Birlikte o demin gözüme çarptı dediğim yere gidip sigara içmiştik. O içine çekiyordu, bense çekmiyordum. Bir ara dedi ki, "Aaaa! çocuk musun, niye içine çekmiyorsun ki?"
Çocuk değildim. Ben de hayatımda ilk kez orada işte, yudumladığım kadar yudumladım ve birden, başıma nelerin geleceğini tahmin bile edemeden içime çektim.
Aman Allah'ım öksürüğümü tutmak için yutkunduğumda neredeyse cigerlerim parçalanıyordu. Öksürsem bütün karizma yerle bir olacaktı. Karizma o an içimde beni parçalayan o dumandan başkası değildi.
Fakat ne var ki başım fena halde dönüyordu. Ayakta duramayacağımı anlayınca da, "Nafiz biliyor musun, en sevdiğim şey burada böyle uzanıp gökyüzünü izlemektir" dedim ve ondan onay beklemeden uzandım.
Bir taraftan da çaktırmasın diye sigara içiyor ve içime çekiyordum. Gözlerimi açtığımda dünya dönüyordu, kendimi bir tepenin başından aşağıya, bir silindirin içine konularak yuvarlatılan bir nesne gibi hissediyordum.
Nafiz anlatıyordu, ben de evet diyordum. Sadece evet...
Orada 2 saat öylece kaldım. Sigaralarımız bitmişti. Nafiz, "Kalk gidelim artık, ya annen bizi arıyorsa şimdi?" demiş ben de, "İyi de nasıl kalkar giderim. Ben perişan bir haldeyim, karizmayı kurtaralım derken yerle bir olduk" diyordum içimden...
Karanlık artık iyice çökünce kalkıp eve gittik. Ben artık o eski ben değildim. Ben başı dönen bir "adam" olmuştum. Ve bundan sadece benim haberim vardı.
O içime aldığım nefesi bırakmam tam 11 yılımı aldı.
Nafiz burada askerdi. Geçtiğimiz günlerde onu ziyaret ettim. Dün teskeresini alıp gitti. Onunla kışlasında sohbet ederken bu aklıma geldi. Ona söylemedim. Çünkü bu benim için bir sırdı, hala da sır...
Evet! Bakın nerden nereye geldi söz...
Teknoloji iyidir. İyi mi gerçekten?