Sevgili Blog!

Dün o ilacı aldım ya...
İşte o andan beri tatlı bir uyku gelip göz yuvalarıma yerleşti. O kadar tatlı ki...
Dün akşam Açun arkadaşlarıyla Üsküdar Fethipaşa Korusu'nda buluştu.
Ben de fırsat bu fırsat arkadaşlarımla buluşup felekten bir gün geçirdim. Daha doğrusu öyle felek de sayılmazdı.
Açılışı hayli çekişmeli süren bir tavla partisiyle yaptık. Söylemesi ayıp iddialı arkadaşımı 5-1 yendim.
Dün o kadar şanslıydım ki ben bile gelen zarla kızdım.
Demek ki bazen şans bizim semtimize de uğruyormuş.
Bir sigara da yaktım keyiften. Başımın dönmesine hiç aldırış etmeden cigerlerime çektim.
Fakat neden sonra baş dönmesi bende başağrısı yaptı. Düşünebiliyor musunuz, artık sigara içime çekemiyorum. Başım dönüyor.
Sonra...
Arkadaşlar çoğaldı. Oldukça keyifli bir sohbet vardı. Fakat ben biraz dinleyince hepten koptum. Bu ilacın en büyük özelliği, kendini bir an dinlemeye aldın mı seni esir alıyor.
Dinleyen pozisyonuna geçince algılarım kapandı. Bön bön baktım... Dilim dönmedi. Bir iki cümle kurayım dedim olmadı.
Arkadaşım, "İçtiğin sigarada bir şey mi vardı?" diye sordu. Hayır dedim, ilaç aldım da...
O ilaç öyle işte, seni aptallaştırıyor. Salak bişi oluyorsun.
Ama öyle güzel ki?
Sonra eve döndüm. İlacın etkisi giderek artıyor. Açun bana hoşgeldin diyor ama bende bir kıpırtı yok... Bi baktım, "Sen artık beni sevmiyorsun" diye başladı.
"Hayır, değil... İlaç" diyebildim sadece...
O konuştu ben baktım, o alındı ben baktım. Gününün nasıl geçtiğini sormam gerekiyordu, soramadım. Dedim ya algılarım kapanmıştı.
O Lost'un son sezon finalini izlerken ben orada öylece durdum. Sonra kalkıp gidip uyumam gerektiğini düşünebildim.
Ve gittim.
Başımı koyduğum gibi uyudum. Sabah uyandım. Açun da uyandı. Ona günaydın demem gerekiyordu ama aklıma gelmedi.
Hala bön bön bakıyordum ona yine aynı şey: "Sen artık beni sevmiyorsun"
Hayır, ilaç ilaç... İlaç beni öyle yaptı.
Hafif ılık suyla duş aldım.
Yine ayılamadım.
Boynum da ağırıyor, uykum da var.
Ne olacak şimdi?