Azalmak

Çocukluğumun geçtiği sokak dünden beri gözlerimin önünde... Bir zamanlar o sokakta ne çok anneler, ne çok babalar, ne çok çocuklar vardı.
Hepsi azaldı birer birer...
Geçtiğimiz günlerde yan komşumuz vefat etti. Sedef Teyze kendi halinde, bir haya ve edep abidesi bir kadındı.
Annem gibi severdim onu... O da bizi o kadar severdi ki...
Rahmeti Rahman'a gitti.
Allah onu kendi katında, Hazreti Fatıma Annemize dost ve komşu kılsın inşallah!
Dün taziyelerini sormak için büyük oğlu Muhammed Zeki abiyi aradım.
Konuştuk.
Adamın boğazı düğümlendi.
Özellikle de ben, "Annem arayıp haber verince yüreğim yandı. Annenizi çok severdik..." dediğimde ağlayacak gibi oldu.
Kendisi de, "Biz iki ayrı kapısı olan bir ev gibiydik sizinle..." dedi.
Dünden beri çok hüzünlüyüm.
Azaldıkça hüzünleniyorum böyle... O sokağı eski haline döndürme şansımız olsaydı, ah ah! Ah ki ne ah...
Hayat çok garip şey... Ölmek çok daha garibi!
Çocukluğumun geçtiği o sokak hala orada... Annem ve kardeşlerim orada... Bu yıl henüz gidemedim. Yüreğim hep orada...
Kişisel tarihimin mutluluk sokağıdır orası... Hergün birer birer azalan sakinleriyle bir sokak işte...