Çanta

Abimin Mısır'dan gönderdiği bir çanta var. Memlekettekilere hediyeler var içinde... Üç aydır bizde.
Sözde gönderecektim.
Üşengeçliğimden dolayı şimdiye kadar kaldı. Adamcağız Mısır'dan buraya gönderdi, biz buradan memlekete gönderemiyoruz.
Ne ilginçtir değil mi?
Aslında ilginç değil, üzücü... Ben neden böyleyim, neden bütün işlerimi erteliyorum, neden hep son dakika adımıyım ben, neden?
Dün Açun da bundan dert yandı.
İki aydır ayakkabı alacağım kendime... Yani ayakkabılarım yok değil, şuan dönüşümlü olarak giydiğim (Allah'a şükür)bir spor, iki de yazlık ayakkabım var. Ama ne bileyim, yeni bir şey almak beni mutlu ediyor.
Ama bir türlü olmadı.
Hep sonraya erteledim. Hayatım böyle...
Dünden beri "ertelediklerim üzerine" o kadar düşündüm ki... Hayatımın yüzde 80'ini, daha doğrusu yapmak istediklerimin yüzde 80'i hep ertelediklerimden ibaretmiş. Bunu anladım.
Anladım. Ve üzüldüm çok...