Alışmak

Uykusuzluğa alıştım artık...
Bugün uyanmış, düşünüyordum. Birden saatim çaldı, saat 4 idi. Sanırım oynarken yanlışlı ayarlanmıştı.
Açun da uyandı.
Kalkıp saati kapattım. Sonra her zamanki gibi salona geldim. Uzandım. İnsan o gece vakti gerçekten düşünemiyor.
Yani düşünüyor gibi yapıyorsun ama, sonrasında,"Acaba ne düşünüyordum?" diye sorduğunda da, koca bir hic alıyor.
Tuhaf ama değil...
Bu gece yalnız farklı bir şey oldu. Düşünmek yerine, hatırlamak istedim. Hatırlamaya çalışmak farklı bir şeydir. Ve düşünmekten daha kolaydır.
Sığındığım dönem yine çocukluğumdu.
Bir oyun oynuyordum.
O hatırada babam vardı, annem vardı, kardeşlerim vardı. Arkadaşlarım vardı.
Bir de saf ve katıksız bir mutluluk vardı.
Mutluluk öyle güzeldi ki...
Gözleri parlıyordu.
Şuan öylesine bir mutluluğa o kadar ihtiyacım var ki... Nedensiz bir kahkaha atmak, nedensizce mutlu olmak. Olsa keşke...