16 Ocak 2010 Cumartesi

Ara ara

Diğer blogumu bulamadınız değil mi?
Mümkün değil...
Bu blogumu aslında çok seviyorum. Burada kimi zaman kendimi kısıtlanmış gibi hissetsem de çoğunlukla içimdekileri paylaştığım özgür platformlardan biriydi burası...
Bu platformda okurlarla arzuladığım türden bir ilişki oluşturamadık. Bazen bir iki yorum geldiyse de, ki onlar bile mutlu olmam için yetmişti, pek bir okur/yazar ilişkisi oluşmadı aramızda...
Bunun nedeni belliydi aslında... Ben okurla bu türden bir iletişim kanalı oluşturmadım.
Biliçli bir şekilde elbette...
Fakat bu bir açmazdı. Bu açmazı aşmak ve daha özgür takılmak için yeni bir limana sığındım.
Orada işler nasıl mı gidiyor?
Süper...
Biliyorum, en azından tahmin ediyorum, bazıları o blogumu bulmak için olağanüstü bir çaba sarfediyor.
Bulamazsınız...
Hiçbir yerde, hiçbir iz bırakmıyorum. Takip ettiğimi düşündüğünüz bloglara gidip de yorum falan bırakmıyorum.
Bu blogda kullandığım bazı kilit kelimeler vardı, onları asla kullanmıyorum. Hatta birşey diyeyim mi, yazı tarzım bile değişik...
İlgilendiğim konular, yazdığım şeyler farklı, çok farklı...
Bloguma gelip yorum bırakan çok kişi var. İlginçtir, o bloggerları daha önce tanımıyordum.
Çoğunlukla yani...
Bakalım beni bulabilecek misiniz?

2 yorum:

Gülay dedi ki...

Ben sizin bloğunuzu öyle bir zamanda bulmuştum ki...Kimsenin beni anlamadığını ve hiç anlamayacağını hissettiğim;göz pınarlarımdan akmaya her daim hazır olan yaşları zor zabdettiğim biz zaman...Diyeceksiniz ki benim bloğum da ne buldunuz...Belki aradığım belki kaybettiğim şeyleri...Sanal alemde benim her gün merakla açtığım bloğunuz, yazılarınız,o yazılardan bana geçen duygular,düşünceler...Bulduğum ilk andan itibaren tüm arşivi okudum.Sessiz de olsa sizin bloğunuzun takipçisi idim.bu blogdan gelen seslere hep kulak verdim,merakla,zevkle,bazen tebessümle bazen dualarla okudum okudum...Bu sanal alemde benim yolum sizin yeni bloğunuzla kesişir mi bilemem ama son bir kez bu bloğa ses vermek ve size teşekkür etmek istedim.Allah her daim yardımcınız olsun.

eski zaman dedi ki...

Öncelikle teşekkür ediyorum.

Daha önce de yazdım, ben bu blogda sadece kendimi yazdım... Kişisel menkıbemin bu denli birini, üstelik de tanımadığım birini ilgilendireceğini, etkileyeceğini hic düşünmemiştim doğrusu...

Hani bir laf vardır, ortaya söylerim üzerine alan alır diye...

Haydi bu blogda yazdıklarım da öyle olsun, kimseye, kimseciklere söylememiş olsamda bu yazılanları, kim kendine alıyor, hangi cümleye gözyaşı döküyor, hangisiyle seviniyorsa sevinsin.

Siz dahil...

Artık yokum. Burada maalesef, belki Açun yeniden beni ikna ederse o ayrı, bir daha yazmayacağım.

Kimsenin buna üzüleceğini sanmıyordum, siz çıktınız...

Olsun. Siz de üzülmeyin. Kendimi yazdım, önemi yoktu.

Dualarınız için teşekkür ederim. Ara sıra aklınıza gelirse bu blogun yazarı, sık sık dua edin.

İyi günler dileği ile...