Hayat

Hayat, yirmili yaşlarda içinde debelendikçe battığımız o melankolik acılarımızın tadında sürseydi en kötü günümüzde, sorun olmazdı. Acı o vakit de mutlu ederdi, ama olmuyor işte... Yaş ilerledikçe ve tek tek dökülmeye başladıkça yapraklar anlıyorsunuz ki hazandır artık, hey! Alnınızdaki kırışlar, şakaklarınızda tutunmaya başlayan aklar; son demini haber veriyor ömrünüzün... Ne zamandır, neden uzun havalara bu kadar sardığımı anlayamamıştım; meğerse kısaldıkça hayat, uzun havaya meyyalimiz artıyormuş! Ne garip...