Keşke...

Hayat hep bir sonhabar akşamı ayakların kurumuş yapraklara değdiğinde hissetiğin o mutluluk anı gibi akıp gitse... Ahmet Kaya'dan dinlenen bir şarkının soğuk bir kış gecesinde yaşattığı o tarifsiz hüzün gibi ya da... Ya da, ilkbaharda rüzgar geldiğinde hafifçe belini kırıp dans eden o papatyaları izlerken yaşadığın sevinç gibi... Bir yaz akşamı Üsküdar'da durup günbatımını izlerken, güneş gitse de geride İstanbul'u sana bırakıp gittiğini farkettiğinde yaşadığın o çocuksu mutluluk tadında sürse ya da hayat... Ne güzel olurdu değil mi?

Ankara

14 yıl sonra Ankara'ya gitmek... Doğrusu ilginç bir deneyim oldu. Dün Kızılay'da dolaşırken, Güvenpark'ta oturup başkentin o akşamüstü telaşesini temaşa ederken duyduğum o yabancılık hissi beni öyle şaşırttı ki... Ankara daha önce hiç gitmediğim öylesine yabancı herhangi bir yer gibiydi. Yine gideceğim yakın zamanda, bir kez ve belki de birkaç kez daha... Bu gitmeler, Ankara'daki o insancıklar, o kendini bir halt sanmalar... Yalansın Ankara, yalannn...