Keşke...

Hayat hep bir sonhabar akşamı ayakların kurumuş yapraklara değdiğinde hissetiğin o mutluluk anı gibi akıp gitse... Ahmet Kaya'dan dinlenen bir şarkının soğuk bir kış gecesinde yaşattığı o tarifsiz hüzün gibi ya da... Ya da, ilkbaharda rüzgar geldiğinde hafifçe belini kırıp dans eden o papatyaları izlerken yaşadığın sevinç gibi... Bir yaz akşamı Üsküdar'da durup günbatımını izlerken, güneş gitse de geride İstanbul'u sana bırakıp gittiğini farkettiğinde yaşadığın o çocuksu mutluluk tadında sürse ya da hayat... Ne güzel olurdu değil mi?