Annem

Bugün annemi rüyamda gördüm. O güzel annem, o canım annem bana kızıyordu. İşaret parmağını bana doğru sallayarak bir şeyler söylüyordu.
O kadar içim daraldı ki...
Birazdan arayıp gönlünü almam gerekir. O annedir. Ne yaparsak yapalım hakkı ödenmezdir, onun...
Farid Farjad'ın Violin'i dinleyerek yazıyorum bu yazıyı... Duygusallığımın tavan yaptığı bir merhaledeyim.
Bıraksam kelimeleri dökülüverecekler içimden öylece... Ama gerek yok!
Hepsini bir ara, uygun bir vakitte inci gibi dizer gözyaşı olarak dökerim bu kelimeleri... Böylesi daha kolay. Gözyaşı şeffaftır, kimse okuyamaz onları...
Ne çok gözyaşı dökmüşümdür.
Anlatamadığım ne çok vakit gözyaşlarının o duru diline sığınmışımdır, Allah bilir!
En güzel şiirlerimi her bir gözyaşı olarak yazdım.
En içli cümlem, bir gözyaşı olarak döküldü ciğerimin taa içinden...
Kalbim parçalandı, kelimeler gözyaşı oldu boşaldı.
Şu gözlerimin dili olsa da konuşsa... Şu dökülen kelimelere yol olan yanaklarım, şu akıp giden içli cümleleri okuyup okuyup sızlayan burnumun dili olsa da konuşsa...
Ben iyi anlatamam içimdekileri... Kelimelerim yetersiz kalır.
Ama bir gözyaşı iyi anlatır beni...
Hiçbir şiirin anlatamadığı kadar iyi hem de...
Birazdan bir yere gidip şairin dediği gibi müjganla ağlaşacağım. Beni ancak bir gözyaşı paklar!
Anne, anneciğim! Seni çok seviyorum!