Hazana dönmüş bir hayatı solumak

Artık yaşlandım.
Bunu kabullenmek zor ama öyle... Sık sık dönüp geçmişinize sığınıyorsanız yaşlanmışsınız demektir. Artık saçlarınıza akların düşme vakti gelmiştir.
Yıllar önce "Vadim o kadar yeşildi ki" adında bir kitap okumuştum. Bunalımlı yıllarımda okuduklarımdan biriydi.
O kitabı elime alışımı hatırlıyorum. Muhtemelen soğuk bir Şubat akşamıydı. AÖS'te, yalnızlıktan içi geçmiş bir yurt odasından dışarıyı izliyorum. Kar yağıyor, aheste aheste...
Dışarıda çocuksu bir mutluluğun gürültüsü var. Bense geçmişimdeki çocukluğa sığınmış, imdat istiyorum. Zaman tüneli olsa, çocukluğuma dönsem. Ahh...
Çıkarıp sigaramı yaktığımda yüreğimin serinlediğini hissediyorum her nefeste... O olmasa nefes alabilir miydim, bilmiyorum.
Bir ara elimdeki kitabın düştüğünü hissettim. Dalmışım.
Eğilip kitabı aldım.
Ve uzun uzun kapağına baktım.
Birgün yolun sonuna geldiğimde ve dönüp geriye baktığımda, 'Vadim öyle yeşildi ki!" diyebilecek miydim acaba?
Kışın ortasında, hazana dönmüş bir hayatı soluyordum.
Yıllar sonra...
Yaşlandım diyorum. Dönüp vadiye bakmamdan belli, heyhat... Yaşlandım!